කෙනෙක් වෙත තවත් කෙනෙක් තබන විශ්වාසය තාර්කිකව කිසිදිනක ලබාදිය හැක්කක් නොවේ. නමුත්, අතීත හැසිරීම් කෙරෙහි විශ්වාසය තබා, අනාගතයේ ඒ හැසිරීම් රටා එලෙසින්ම පවතිනු ඇතියි සිතමින් මිනිසුන් තව අයෙක් කෙරේ විශ්වාසය තබයි. මානවයාට ඇති ඒ අපූර්ව හැකියාව බොහොමයක් මානව සබඳතාවල අත්තිවාරම වේ.
කෙනෙක් වෙත විශ්වාසය තැබීම හෝ නොතැබීම පිළිබඳව තීරණය කරනු පිණිස මේ ලොව ජීවත්වන සෑම මිනිසෙකුටම තමාගේම යාන්ත්රණයක්/ ක්රමවේදයක් ඇති බව මගේ අදහසයි. බොහෝ මිනිසුන් තුළ, එය තම අභ්යන්තරය තුළවත් ඉතා නිරවුල්ව ඉදිරිපත් කළ හැකි පියවර සහිත එකකට වඩා නිසර්ගයෙන්ම ක්රියාත්මක වනු ඇති යන්ත්රණයක් බව මගේ විශ්වාසයයි.
මට නිතරම කෙනෙකුගේ අරමුණු සැක කිරීමට සිදුවන්නේ නම්, මා කියන දේ ඔහු කෙසේ භාවිතා කරයිදැයි සිතීමට සිදුවන්නේ නම්, ඔහුගේ සදාචාරය පිළිබඳ නිරන්තර අවධානයෙන් සිටීමට සිදුවන්නේ නම්, එය මට සැබෑ සමීපත්වයක් නොවේ. මට කෙනෙකු සමඟ සැබෑවටම ඇසුරු කළ හැක්කේ, ඔහුගෙන් මා ආරක්ෂා කරගැනීමට නිරන්තරයෙන් සිතීමට අවශ්ය නොවන විටය.
විශ්වාසය මට හැඟීමකට වඩා ක්රියාවලියකි. කෙනෙකුට සමීප වීමට පෙර, මම ඔහුගේ වචනවලට වඩා ඔහුගේ හැසිරීම නිරීක්ෂණය කරමි. ඔහු බලය ලැබූ විට කෙසේ හැසිරෙන්නේද, වැරැද්දක් කළ විට කෙසේ ප්රතිචාර දක්වන්නේද, තමාට වාසිදායක අවස්ථාවකදී අනෙකාට අසාධාරණයක් නොකර සිටිය හැකිද, තමන්ගේම ක්රියාවන් ගැන නැවත සිතා බලන්නේද—මේ සියල්ල මගේ විශ්වාසය ගොඩනඟන සාධක වේ.
ඒ නිසා මගේ විශ්වාසය යනු එකවර දෙන දෙයක් නොවේ. මගේ විශ්වාසය ලබා දීම සඳහා මා විසින් තෝරා ගත් ක්රමවේදයක් මට තිබේ.
තමා සමග අභ්යන්තර සංවාදයක් පවතින මිනිසුන් මගේ විශ්වාසය ලබාදිය හැකි මිනිසුන් බව මේ විශ්වාසයයි. තමා සමග අභ්යන්තර සංවාදයක් පවත්වා ගන්නා මිනිසුන් බොහෝ විට විශ්වාසය නොබිඳින්නේ එමගින් අන්යයන්ට පෙර තමාට හානිවන නිසාය. උදාහරණයක් වශයෙන් මා වෙත විශ්වාසය තැබූ කෙනෙකුගේ විශ්වාසය මා නොබිඳින්නේ එවැන්නක් කළහොත් මගේ සිත මට දොස් පවරන බැවිනි.
ක්රියාවෙහි දක්ෂ, බුද්ධිමත් අයෙක් මගේ ඇගයීමට ලක්විය හැකි වුව ද ඒ හැකියා සදාචාරත්මක රාමුවක් තුළ ක්රියාත්මක නොවන විට එහි අගයක් දැකීමට මට නොහැකිය. කෙනෙකුගේ හැකියාවට වඩා මට වැදගත් වන්නේ ඔහු එම හැකියාව භාවිතා කරන ආකාරය සීමා කරන අභ්යන්තර ප්රමිතීන්ය. ආදරය, ගෞරවය හා විශ්වාසය මට අනුව, එක්ව බිහිව එක්ව නැතිවන හැඟීම්ය. ඉන් එකක් නැතිවූ විට අනෙක්වා මගේ අභ්යන්තර ලොව තුළ පවත්වා ගත නොහැකිය.
මම මිනිසුන් සියල්ලන්ම එකම මට්ටමකින් විශ්වාස නොකරමි.
මගේ සම්බන්ධතා ස්වභාවිකවම ස්ථරවලට බෙදේ.
කෙනෙකු සමඟ වෘත්තීය සම්බන්ධතාවයක් තිබිය හැකිය.
තවත් කෙනෙකු මිතුරෙකු විය හැකිය.
තවත් කෙනෙකු සමීප මිතුරෙකු විය හැකිය.
ඉතා සුළු පිරිසකට පමණක් මගේ අභ්යන්තර ලෝකයට සම්පූර්ණ ප්රවේශයක් ලැබේ.
මට සම්බන්ධතා ගණනට වඩා වැදගත් වන්නේ විශ්වාසයේ ගැඹුරයි.
එම නිසා මට පුළුල් සමාජ ජාලයක් තිබීම සහ ගැඹුරු විශ්වාසයක් තිබීම එකම දෙයක් නොවේ.
අවසානයේ, මට විශ්වාසය යනු ආරක්ෂක පද්ධතිය නිවා දැමීමට හැකි වීමයි
සමහරවිට මගේ විශ්වාසය පිළිබඳ සියලු අදහස් එකම ප්රශ්නයකට සාරාංශ කළ හැකිය.
“මට මේ පුද්ගලයා සමඟ සිටින විට, මම ඔහුගෙන් මාව ආරක්ෂා කරගැනීම නවත්වන්න පුළුවන්ද?”
මට විශ්වාසය ඇති වූ විට මට මගේ සිතුවිලි සඟවාගෙන සිටීමට අවශ්ය නැත.
මගේ දුර්වලතා සඟවාගෙන සිටීමට අවශ්ය නැත.
මගේ වැරදි පිළිබඳ ලැජ්ජාවෙන් සිටීමට අවශ්ය නැත.
උදව් අවශ්ය වූ විට එය පිළිගත හැකිය.
විවේචනය කළ හැකිය.
විවේචනය පිළිගත හැකිය.
බරපතළ දේවල් කතා කළ හැකිය.
ඒ අතරම සම්පූර්ණයෙන්ම සැහැල්ලුවෙන් සිනාසෙන්නත් හැකිය.
එවිට සම්බන්ධතාවය තවදුරටත් නිරන්තරයෙන් ආරක්ෂා කළ යුතු දෙයක් නොවේ.
එය ආරක්ෂිත අවකාශයක් බවට පත්වේ.
මගේ විශ්වාසය එතැනින් ආරම්භ නොවේ.
එතැනින් එය සම්පූර්ණ වේ.
No comments:
Post a Comment
මිහිරි මතක අරන් යන්න...ඔබෙ සටහන තබායන්න...