මීට සති කිහිපයකට පෙර සිට මට මගේ මංගල මුදුව සොයාගත නොහැකි වී තිබිණ. එය පැළඳගෙන සිටින අතරතුර, නිතර නිතර ගලවා ඇඟිලි අතර කරකවමින් සිටීම මගේ පුරුද්දකි. එනිසා, මම සාමාන්‍යයෙන් එය පැළඳගෙන සිටින්නේ නැත. එදාත් එසේම කොහේ හෝ තැනක තබා අමතක වී ඇතැයි සිතුවා මිස, එය නැති වී ඇතැයි මට සිතුණේ නැත.
නමුත්, මම ගෙදර හැම තැනකම සෙව්වෙමි. එහෙත් මුදුව හමු නොවීය. එය මංගල මුදුව වූ නිසාම මට ඇති වූ දුක සුළුපටු නොවීය. ඒ ගැන මගේ මිතුරන්ටවත් කීමට මට සිතුණේ නැත. ඔවුන්ගෙන් අසන්නට ලැබෙනු ඇතැයි සිතූ දේශනාවලට මුහුණ දීමට මට අවශ්‍ය නොවීය.
ඒ දිනවල ඔහු සිටියේ නිවසින් බැහැරවය. මම ඒ ගැන කීවේ ඔහුට පමණි.
“මට මුදුව හොයාගන්න බැහැ. ඒත් මම හිතන්නේ නැහැ ඒක නැති වෙලා කියලා.”
ඔහු කිසිවක් කීවේ නැත.
මම ගෙදර හැම තැනකම සෙවූ බවත්, තවමත් එය සොයාගත නොහැකි වූ බවත් නැවත දිනක ද කීවෙමි. ඔහු එවිටත් නිහඬව සිටියේය.
එහෙත් ඔහුගේ නිහඬකම මට නොසැලකිල්ලක් ලෙස දැනුණේ නැත. මා කළ අතපසුවීමක් ගැන ඔහු මට දොස් නොකියන බව මම දනිමි. මට මගේ දුක ඔහු ඉදිරියේ විස්තර කර කීමට අවශ්‍ය නොවීය.
සති දෙකක් පමණ නිවසින් බැහැරව සිටි ඔහු ඊයේ පස්වරු දෙක පමණ වන විට නැවත නිවසට පැමිණියේය. සවස හය පමණ වන විට ඔහු මගේ මුදුව සොයාගෙන මා වෙත ගෙනැවිත් දුන්නේය.
මට දැනුණ හැඟීම වචන කළ නොහැකිය.
ඒ කෘතඥතාවය පමණක් නොවේ. ඔහු කවුරුන්ද යන්න තවත් වරක් හදවතටම දැනුණු විට ඇතිවන ගෞරවයත්, ආදරයෙන් පිරුණු විස්මයත්, වචනවලින් කියා නිම කළ නොහැකි හැඟීමත් ඒ තුළ තිබේ.
ඔහු මුදුව සොයන්නට පටන් ගත් බවක් මට කියා තිබුණේ නැත. මා වෙනුවෙන් එය සොයා දෙන බවට පොරොන්දු වී තිබුණේ ද නැත. ඔහු නිවසට පැමිණි පසු නිහඬවම එය සොයා තිබිණි.
එය සොයාගැනීමට නොහැකි වූවා නම්, ඔහු එය සෙවූ බවක් මට කිසිදා දැනගන්නට නොලැබෙන්නට ද ඉඩ තිබිණි.
ඔහු මගේ සිත් වේදනාව හැඳින, මා සිතේ තබාගෙන සිටි දෙයක් වෙනුවෙන්, තමන්ට කළ හැකි දෙය නිහඬවම සිදු කළේය. මගේ දුක ඔහුට බැරෑරුම් ලෙස ගැනීමට, එය වචනවලින් විස්තර කරමින් සිටීමට මට අවශ්‍ය වූයේ නැත.
මම ඔහුව තදින් වැලඳගෙන නැවත නැවතත් ස්තුති කළෙමි. මට එය කොතරම් හදවතට දැනුණේදැයි ඔහුට කීවෙමි. ඔහු සුපුරුදු පරිදි නිහඬව සිටියේය.
ඒ මගේ සැමියාය.
ඔහු නිහඬ මිනිසෙකි. එහෙත් ඔහුගේ නිහඬකම මගේ හදවතට වචන මිලියන ගණනක් කතා කරයි. ඔහු මා කියන දේ අසා සිටියි. මා වෙනුවෙන් කිසිවකුට නොපෙනෙන දේවල් කරයි. ඒවායේ වටිනාකම මට දැනෙන්නේ ඒවායේ විශාලත්වය නිසා නොව, ඒවා පිටුපස ඇති ඔහුගේ සැලකිල්ල නිසාය.
අවුරුදු ගණනාවකට පෙර ඔහු සමඟ මගේ ජීවිතය බෙදාගැනීමට මා ගත් තීරණය ගැන අදත් මට සතුටු විය හැකිය. ඔහු කවුරුන්ද යන්න තව තවත් හඳුනාගන්නා විට, ඒ තීරණයේ වටිනාකම මට තව තවත් දැනෙයි. මගේ තේරීම, ජීවිතයේ ඉතාමත් සාමාන්‍ය මොහොතකදී පවා මට අසීමිත ලෙස ආදරය දැනෙන අවස්ථාවන් ලබාදෙයි.
මගේ මංගල මුදුව නැති වී ඇතැයි සිතූ මොහොතේ ඇති වූ දුක කාලයත් සමඟ පහව යනු ඇත. එහෙත්, ඔහු එය සොයාගෙන මා වෙත ගෙනැවිත් දුන් ඊයේ සවස මගේ මතකයේ රැඳෙනු ඇත. මේ වනවිට තුන්වතාවක් නැවත ද මංගල මුදුව අතට ගෙන බලා ඇති මට, බිරිඳකට මංගල මුදුව කෙතරම් වටින්නේදැයි අවබෝධ වූයේ එය නැතිවූ පසුවය. එතැන් සිට මම වෙනත් බිරින්දෑවරුන්ගේ ඇඟිලිවල පැළඳි මංගල මුදු ද දකින්නට පටන් ගත්තෙමි.
ඇත්තෙන්ම, මා මංගල මුදුව නැති කරගත් බව කිවහැකි මෙලොව වසන එකම මිනිසා ඔහුය. ඔහු මගේ ආදර කතාව නිමැවූ මිනිසාය.
