අන්තඃකල්පිත මනසක් පිළිබඳව මා සිතන විට, මා තුළ ඇති වඩාත්ම ප්රබල ලක්ෂණයක් ලෙස මා දකින්නේ මගේ හැසිරීම බාහිර ලෝකය විසින් පනවනු ලබන ප්රමිතීන්ට වඩා, මා තුළම ගොඩනැගී ඇති අභ්යන්තර ප්රමිතීන් විසින් පාලනය වීමයි.
මම කුමක් කරන්නේද, කෙනෙකු සමඟ කෙසේ හැසිරෙන්නේද, යම් දෙයක් පිළිබඳව කෙසේ තීරණ ගන්නේද යන්න තීරණය කිරීමේදී, බොහෝවිට මගේ පළමු ප්රශ්නය වන්නේ අන් අය මා පිළිබඳව කුමක් සිතනු ඇත්ද යන්න නොවෙයි.
මා නිවැරදි යැයි විශ්වාස කරන්නේ කුමක්ද?
මා විසින් පිළිගත් ප්රමිතිය කුමක්ද?
මගේ වගකීම නිසි ලෙස ඉටු කළ හැක්කේ කෙසේද?
මා විසින් කළ යුතු යැයි සිතන දෙය කුමක්ද?
මගේ හැසිරීම බොහෝවිට එම ප්රශ්නවලට මා තුළින්ම ලැබෙන පිළිතුරු අනුව හැඩ ගැහෙනවා.
ඒ නිසාම, මගේ හැසිරීම බොහෝවිට බාහිර අනුමැතිය මත රඳා පවතින්නේ නැහැ.
මට යම් තනතුරක් තිබීම, කෙනෙකුට වඩා ඉහළ තැනක සිටීම හෝ මට යම් බලයක් තිබුණු පමණින්, මම එම බලය භාවිතා කළ යුතු යැයි සිතන්නේ නැහැ. අවශ්ය නම් මට වඩා පහළ තනතුරක සිටින කෙනෙකු වෙත ගොස් කතා කරන්නටත්, යම් කාර්යයක් නිවැරදිව කර ගැනීමට ඔහුගෙන් හෝ ඇයගෙන් උපකාර ඉල්ලන්නටත් මට කිසිදු අපහසුතාවයක් නැහැ.
මට අවශ්ය වන්නේ කාර්යය නිවැරදිව සිදුවීමයි. ඒ සඳහා කෙනෙකුගේ තනතුර මට වැදගත් නැහැ.
ඒ නිසාම, මගේ අභ්යන්තර ලෝකය තුළ තනතුර සහ මිනිසෙකුගේ වටිනාකම එකම දෙයක් නොවෙයි.
කෙනෙකු මට වඩා ඉහළ තනතුරක සිටීම නිසා ඔහුගේ අදහස නිවැරදි වන්නේ නැහැ. ඒ වගේම, කෙනෙකු මට වඩා පහළ තනතුරක සිටීම නිසා ඔහුගේ අදහස වැරදි වන්නේත් නැහැ.
නිවැරදි දේ නිවැරදි දේ ලෙසත්, වැරදි දේ වැරදි දේ ලෙසත් හඳුනා ගැනීමට මා උත්සාහ කරන්නේ පුද්ගලයා දෙස බලා නොව, කාරණය දෙස බලා.
මම කලින් සිතුවේ මට මමත්වයක් නැති බවයි. පසුව මට තේරුණේ මගේ මමත්වය අඩු බව නොව, මගේ ක්රියාකාරී අහංකාරය අඩු බවයි.
මට වඩා වෙනස් මතයක් ඇති කෙනෙකු සමඟ වාද කළ හැකියි. මට නිවැරදි යැයි සිතන දෙයක් වෙනුවෙන් තදින් පෙනී සිටිය හැකියි. යම් කාර්යයක ප්රමිතිය පහළ යන විට එයට එරෙහිව දැඩිව කතා කළ හැකියි.
නමුත්, මගේ මතය වැරදි බව කරුණු මත පෙන්වා දුන් විට එය පිළිගැනීමට මට හැකියි. සත්යය මගේ විශ්වාසයට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ වුවත්, එය සත්යයක් නම් එය පිළිගැනීමට මට හැකියි.
මගේ මතය ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා සත්යය ප්රතික්ෂේප කිරීම මට අවශ්ය නැහැ.
එහෙත්, එය මගේ ප්රමිතීන් පහළ දැමීමක් නොවෙයි.
මගේ මමත්වය මගේ මතය ආරක්ෂා කිරීමට බල නොකරන නමුත්, මගේ අභ්යන්තර ප්රමිතීන් මට නිවැරදි යැයි පෙනෙන දේ වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට බල කරනවා. ඒ දෙක අතර වෙනස මට ඉතා වැදගත්.
-------------------------------------------------------------------------
මෙය මගේ වගකීම් සම්බන්ධයෙන්ද එසේමයි.
මම යම් වගකීමක් භාර ගත් විට එය අසාර්ථක වීම මට පහසුවෙන් පිළිගත නොහැකියි. එය ජයග්රහණයක් ලෙස පෙනී සිටීමට මට අවශ්ය නිසා නොවෙයි. මට අවශ්ය වන්නේ මා භාරගත් වගකීම නිවැරදිව ඉටු කිරීමයි.
යම් කාර්යයක් මා අතට ගත් විට, එය හරියට සිදුවන තුරු එය මගේ මනසින් ඉවත් වන්නේ නැහැ. එය මගේ පෞද්ගලික ජයග්රහණයක් බවට පත් කර ගැනීමට නොවෙයි. එය මගේ වගකීමක් වූ බැවින් එය නිවැරදිව අවසන් කළ යුතුය යන හැඟීම නිසායි.
සමහරවිට මේ නිසාම මගේ වැඩ පිළිබඳ අභ්යන්තර ප්රමිතීන් ඉතා ඉහළයි. එහෙත්, ඒ ප්රමිතීන් සමඟ ජීවත් වීමේ තවත් පැත්තක් තිබෙනවා.
කෙනෙකුගෙන් කිහිප වතාවක්ම නිවැරදි කිරීම් ඉල්ලා සිටිනවාට වඩා, එය මා විසින්ම කිරීම පහසු යැයි මට බොහෝවිට සිතෙනවා. එය මට අන් අය කෙරෙහි විශ්වාසයක් නැති නිසාම නොවෙයි. මා තුළ යම් දෙයක් නිවැරදි විය යුතු ආකාරය පිළිබඳව පැහැදිලි අවබෝධයක් තිබුණත්, එය වෙනත් කෙනෙකුට ඒ තරම්ම පැහැදිලිව වචනවලට පරිවර්තනය කර පැවරීම මට සෑමවිටම පහසු නැහැ. එවිට සිදුවන්නේ නැවත නැවතත් නිවැරදි කිරීම් කිරීමයි. ඒ ක්රියාවලිය මට අතිශය වෙහෙසකරයි. ඒ නිසාම සමහර අවස්ථාවල මම එය තනිවම කර අවසන් කිරීමට කැමතියි.
නමුත් මෙහිදීත් මගේ අභ්යන්තර ප්රමිතීන් මගේ මමත්වයට වඩා ඉදිරියෙන් සිටිනවා.
මට වැදගත් වන්නේ මම කවුරුන්ද යන්න පෙන්වීම නොව, මා භාරගත් දේ නිවැරදිව සිදුවීමයි.
සමහරවිට මෙය මගේ අන්තඃකල්පිත මනස සමඟ සම්බන්ධ වන්නේ මෙතැනදීයැයි මට සිතෙනවා.
මම බොහෝ දේ බාහිර ලෝකයෙන් ලැබෙන අනුමැතිය මත නොව, මගේ මනස තුළ සකස් කරගත් ප්රමිතීන් මත මැන බලනවා.
මට මගේම අභ්යන්තර මිනුම් දණ්ඩක් තිබෙනවා.
එය සෑමවිටම නිවැරදි මිනුම් දණ්ඩක් විය යුතු නැහැ. නමුත් එය මගේ මිනුම් දණ්ඩයි.
ඒ නිසාම, මට අන් අයගේ අනුමැතියට වඩා මගේම හෘද සාක්ෂිය සමඟ එකඟව ජීවත් වීම වැදගත්.
සමහරවිට අවසානයේ මගේ අන්තඃකල්පිත මනස මගෙන් අසන ප්රශ්නය ඉතා සරල එකක්.
“මේක නිවැරදිද?”
ඒ ප්රශ්නයට මට මා තුළින්ම ලැබෙන පිළිතුර අනුව මගේ හැසිරීම තීරණය වීම, සමහරවිට මගේ අන්තඃකල්පිත මනසේ වඩාත්ම ප්රබල ලක්ෂණයක් විය හැකියි.
Image from: https://www.jodymichael.com/blog/achieving-awareness-both-internally-and-externally/
No comments:
Post a Comment
මිහිරි මතක අරන් යන්න...ඔබෙ සටහන තබායන්න...