අභ්‍යන්තර ප්‍රමිතීන් II - Internal Standards II

මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන්ද මේ අභ්‍යන්තර ප්‍රමිතීන් මට බලපානවා.

මා වෘත්තීය ජීවිතය පටන් ගනිද්දී...

මට යම් අවස්ථාවක කෙනෙකු සිටියා නම් හොඳ යැයි සිතුණු අවස්ථා තිබුණා.

මට යම් දෙයක් පැහැදිලි කර දුන්නා නම් හොඳ යැයි සිතුණු අවස්ථා තිබුණා.

මට බිය නොවී ප්‍රශ්න අසන්නට හැකි වූවා නම් හොඳ යැයි සිතුණු අවස්ථා තිබුණා.

එවැනි අත්දැකීම් නිසා, මට අද කෙනෙකුට යම් දෙයක් ලබා දීමට හැකි නම්, එය ලබා දීමට මම කැමතියි.

එක් අතකින්, මට ඒ මග පෙන්වීම ලබා දුන් මිනිසුන් වරින් වර මුණගැහුණා. ඔවුන් සිය කාලය හා ශ්‍රමය මා වෙනුවෙන් ආයෝජනය කළා. එය දිනෙක මා නැවත ඔවුන්ට ගෙවිය යුතු දෙයක් නොව, මට වඩා පිටුපසින් එන බාල පරපුරකට මා ගෙවිය යුතු දෙයක් ලෙස මම දකිනවා.

විශේෂයෙන්ම මිනිසුන් සමඟ කටයුතු කරන විට, ඔවුන්ට අවශ්‍ය දේ ලබා දීමට මම උත්සාහ කරන්නේ, මට වරක් අවශ්‍ය වූ නමුත් මට නොලැබුණු දේවල් පිළිබඳව මට මතකයක් ඇති නිසා. මට අවශ්‍ය වන්නේ ඔවුන් අඩුවෙන් රිදවීමයි.

මගේ සිතුවිලිවලට අනුව...

තනතුරක් ලැබීමෙන් කෙනෙකුට අනෙක් මිනිසුන්ට වඩා වටිනාකමක් ලැබෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසාම මම උද්ධච්ච, පුම්බාගත් අහංකාරයට දැඩි ලෙස අකමැතියි.

ශක්තිය සහ අහංකාරය එකම දෙයක් නොවෙයි. ශක්තිමත් පුද්ගලයෙකුට සෑම මොහොතකම තම ශක්තිය පෙන්වීමට අවශ්‍ය නොවෙයි. තමන් නිවැරදි බව පෙන්වීමට අනෙක් අය පහත් කිරීමට අවශ්‍ය නොවෙයි. තමන්ට වැරදුණු විට එය පිළිගැනීමට හැකියි. අවශ්‍ය විට කෙනෙකුගෙන් උපකාර ඉල්ලීමට හැකියි. ඕනෑම කෙනෙකුගේ අදහසකට සවන් දීමට හැකියි. අවශ්‍ය විට සමාව ඉල්ලීමටත් හැකියි.

මා අගය කරන්නේ එවැනි ශක්තියයි.

මා තුළ ඇති අභ්‍යන්තර ප්‍රමිතීන් මට කියා දෙන්නේ, මගේ ශක්තිය අන් අයගේ වේදනාව බවට පත් නොකළ යුතු බවයි.

මට හැකි නම්, මට වරක් අවශ්‍ය වූ දේ තවත් කෙනෙකුට ලබා දෙනවා.

මට හැකි නම්, මට ලැබුණු කරුණාව තවත් කෙනෙකු වෙත ගෙන යනවා.

එය මගේ අතීතයට මා දක්වන කෘතඥතාවයද විය හැකියි. මගේ ජීවිතයේ අසීරුම අවස්ථාවලදී මා සමඟ සිටි මිනිසුන් මට අමතක නැහැ. ඔවුන් මට දුන් දේ මම මතක තබාගෙන ඉන්නවා.

ඒ නිසාම, තවත් කෙනෙකුට අසීරු අවස්ථාවක් පැමිණි විට, මට ඔහු අසල සිටීමට හැකි නම්, මම එසේ කිරීමට උත්සාහ කරනවා.

මම එසේ කරන්නේ කෙනෙක් මගේ ඉතාමත් සමීප මිතුරෙකු නිසා පමණක් නොවෙයි.

මිනිසුන්ට හොඳ කාලවලදී බොහෝ මිනිසුන් සිටින බව මම දන්නවා.නමුත් ජීවිතය අසීරු වූ විට, බොහෝවිට ඔවුන් අසල කිසිවෙකු නොසිටිය හැකියි. ඒ මොහොතේ කෙනෙකුගේ පැමිණීම කොතරම් වැදගත්දැයි මම දන්නවා. ඒ නිසා, මට හැකි නම්, මම එම පැමිණීම තවත් කෙනෙකුට ලබා දීමට උත්සාහ කරනවා.

--------------------------------------------------------

මම බාහිර ලෝකය තුළ ජීවත් වුවත්, මගේ හැසිරීමේ මූලික තීරණ බොහෝවිට සිදුවන්නේ මගේ අභ්‍යන්තර ලෝකය තුළ. මම මගේ අභ්‍යන්තර ප්‍රමිතීන් ගොඩනගා ගන්නේ අත්දැකීම් තුළින්. 

මට සිදුවූ දේවල් මම මතක තබා ගන්නවා.

මට ලැබුණු කරුණාව මම මතක තබා ගන්නවා.

මට නොලැබුණු දේවල්ද මම මතක තබා ගන්නවා.

එය ලෝකය තුළින් ලැබෙන අත්දැකීම් ගැඹුරින් ඇතුළට ගෙන, ඒවා අර්ථයක්, ප්‍රමිතියක් සහ ජීවත්වීමේ මාර්ගයක් බවට පත් කරගන්නා ක්‍රමවේදයක්. මම ජීවත් වූ ජීවිතයෙන්, මම විඳි දේවලින්, මට ලැබුණු ආදරයෙන්, මට නොලැබුණු දේවලින්, මට හමු වූ මිනිසුන්ගෙන් සහ මම මගෙන් ම අසාගත් ප්‍රශ්නවලින්, මගේ ඇතුළත සෙමින් ගොඩනැගුණු ප්‍රමිතීන්.

ඒ නිසාම, මගේ හැසිරීම පාලනය කරන්නේ මගේ අහංකාරය නොවෙයි. බාහිර ලෝකයද නොවෙයි. බොහෝවිට එය පාලනය කරන්නේ මා තුළ නිහඬව ගොඩනැගී ඇති ඒ අභ්‍යන්තර ප්‍රමිතීන්.

--------------------------------------------------------

එසේම මට ගොඩනැගෙන්නට, මට සතුටින් ජීවත් වන්නට බොහෝ සෙයින් දායක වූ මිනිසුන් මට හමුවුණා.

මම වෙනස් යැයි දැනුණු අවස්ථාවලදීත්, මාව වෙනස් කිරීමට උත්සාහ නොකර මට ආදරය කළ මිනිසුන් මගේ ජීවිතයේ සිටියා.

මගේ නිහඬකම පිළිගත් මිනිසුන්.

මගේ වෙනස්කම් පිළිගත් මිනිසුන්.

මට මගේම ආකාරයෙන් ජීවත් වීමට ඉඩ දුන් මිනිසුන්.

මාව ඔවුන්ට පහසු ආකාරයට හැඩගස්වා ගැනීමට උත්සාහ නොකළ මිනිසුන්.

මාව වෙනස් නොකර ආදරය කළ මිනිසුන් මට වෙනස් කෙනෙකුට ආදරය කිරීමේ අර්ථය කියා දුන්නා. 

මට මගේම ආකාරයෙන් සිටීමට ඉඩ දුන් මිනිසුන් මට තවත් කෙනෙකුට ඔහුගේම ආකාරයෙන් සිටීමට ඉඩ දීමේ වටිනාකම කියා දුන්නා. 

මගේ ජීවිතයේ ඒ මිනිසුන් නිසාම, මට අද අන් අයගේ නිදහසටත් එතරම් ගරු කිරීමට හැකි වී තිබෙනවා.

ඒ නිසාම, මම අන්තඃකල්පිත මනසක් ගැන කතා කරන විට, මා කතා කරන්නේ මිනිසුන්ගෙන් ඈත් වී සිටින මනසක් ගැන නොවෙයි.

මා කතා කරන්නේ ලෝකය තුළින් දකින දේවල් තමන්ගේම අභ්‍යන්තර ලෝකයකට ගෙන ගොස්, ඒවායෙන් තමන්ගේම ප්‍රමිතීන් ගොඩනගාගෙන, අවසානයේ ඒ ප්‍රමිතීන් අනුව නැවත ලෝකය වෙත පැමිණෙන මනසක් පිළිබඳවයි.

Image from:https://www.linkedin.com/pulse/what-makes-us-introverts-extroverts-lama-issa

https://blog.powerspeaking.com/communication-skills-for-introverts