සබඳතාවක් තුළ නිදහස - Freedom in a relationship

මම ඔහුව විවාහ කරගන්නා විට, ජීවිතය බොහෝ සෙයින් අත්විඳ තිබුණා... වසර තුනක් දන්නා සියල්ලන්ගෙන් ඈත් ව දුරු රටක ද ගත කර සිටි මා අවබෝධයෙන් විවාහයකට එළඹෙන යුගයකත්, ආර්ථිකව ස්ථාවර යුගයකත් සිටියා... නමුත් විවාහයක් සමාජ, ආර්ථික තත්වයෙන් සම්පූර්ණ ස්වායත්ත නැහැ... අප දෙදෙනා ම සමාජ, ආර්ථික තත්වයෙන් ගැලපෙන දෙදෙනෙකු වුණා...

මට මාව නඩත්තු කරන්නට ස්වාමි පුරුෂයෙක්ව වත්, ඔහුට ඔහුගේ පෞද්ගලික කටයුතු හා නිවස බලාගැනීමට බිරිඳක් ව වත් වුවමනා වුණේ නැහැ... අපට උවමනා වුණේ අපේ ජීවිත ගමන යාමට සහකරුවන්... අද වන තුරු කිසිදා මම ඔහු මගේ ස්වාමි පුරුෂයා ලෙස දකින්නට අකමැති එනිසා යි... ඔහු මගේ ජීවන සහකරු යි... විවාහයට එළඹීමට පෙරම අප සහකරුවන් ලෙස ජීවන ගමන ගෙනයන බව සාකච්ඡා කර එකඟ වී තිබුණා...

ඉරිතැලුන කෙම් බිමට- පොද වැස්ස වී වැ‍ටුණ

නුඹෙ නමට පණ පෙවුණු

ස්නේහයේ සොඳුරු ප්‍රාර්ථනාවයි මේ...

මට සහකරුවකුගෙන් අවශ්‍ය වනුයේ කුමක් ද යන්නත් මා දැන සිටියා.. මට අවශ්‍ය වුයේ මාව ආදරයෙන් පිළිගන්නා සහකරුවෙකු පමණක් නොවෙයි... ඔහු සබඳතාවක් තුළ නිදහසේ ජීවත්වීමට හැකි අයෙකු වීම, සහ මටත් ඒ ලෙසම නිදහසේ ජීවත් වීමට ඉඩ දීම මගේ ජීවන සහකරු වීමේ මූලිකම ගුණාංගය බව මම ඒ වනවිට තේරුම් අරන් තිබුණා...

විවාහයකදී අප කැමති සියල්ල කරන, සම්පූර්ණයෙන් ම ගැලපෙන පුද්ගලයෙකු ලබාගැනීමේ හැකියාවක් නැහැ...මා කැමති සියල්ල කරන තනි පුද්ගලයෙකු මේ ලොව පහළ නොවන නිසා... කළ හැක්කේ මූලික අවශ්‍යතා සපුරන අයෙක් සමග එක්වී ඉතිරිය අවබෝධයෙන් ඉවසීමයි...මගේ මූලික අවශ්‍යතාව වූ “ආදරය තුළ නිදහස” ඔහු හඳුනා සිටි නිසාත්, සබඳතාවක් තුළ දෙදෙනෙකු එක් ව සිටීමේ මූලික අරමුණ ඒ දෙදෙනා සතුටින් සිටීම බවත් අප විශ්වාස කළ නිසා ඉතිරියට අපි හැඩ ගැහුණා...

අද ආපසු හැරී බලන විට මට වැටහෙන්නේ, මට අවශ්‍ය වූ නිදහස ඔහු මට දුන් දෙයකුත් නොවන බවයි... ඔහුත් නිදහස අගය කළ කෙනෙක්... ඔහු තම ජීවිතය පිළිබඳ වගකීම තමන්ටම තිබිය යුතු බව විශ්වාස කළා... ඔහුට ඔහුගේම ඉඩක්, ඔහුගේම තීරණ, ඔහුගේම ජීවිතයක් තිබුණා...එබැවින්, ඔහු මට දුන්නේ ඔහුටම අවශ්‍ය වූ නිදහසයි.

නමුත්, ඔහු මට ඔහු හා එක්ව සිටීමට මෙන්ම, තනිව සිටීම ට ඇති අවශ්‍යතාව හඳුනා ගත්තා... මගේ වෘත්තීය වගකීම් හා අරමුණු මට කොතරම් වැදගත් දැයි වටහා ගත්තා...ඒ විතරක් නෙවෙයි, වෘත්තිය වශයෙන් කාර්යබහුල කාලවල දී නිවසේ වගකීම තනිව දරා ගත්තා... අනෙක් අතින් මා ද ඒ සියල්ල අවශ්‍ය පරිදිම ඔහුටත් ලබා දුන්නා...

විටින් විට නොයෙකුත් හේතු, අවශ්‍යතා නිසා තනිව සිටීම ට සිදුවීම නිසා අප දෙදෙනාම අපේ ජීවිත තුළ අනෙකා කොතරම් වැදගත් ද යන්න ඉගෙන ගත්තා...

 ---------------------------------------------------------------------

මම කිසිදාක ඔහු මගේ ලොව තුළ නොමැති ජීවිතයක් ගැන සිතා නැහැ... ජීවිතය ඉතා අසීරු වූ කාලවලදී පවා දෙදෙනා එක් ව ඒ සියල්ල විසඳා ගැනීම අපේ අරමුණ වුණා...ඒ නිසා...ඔහුගේ ස්ථානය මගේ ජීවිතයේ කිසිදාක සැකයට භාජනය වූ දෙයක් නෙවෙයි...

එලෙසම, ඔහු මගේ ජීවිතයේ තමන්ට හිමි ස්ථානය පිළිබඳව ආරක්ෂිතව සිටියා... කිසිවිටක මා ඔහුගේ ස්ථානය තවත් කෙනෙකුට දෙනු ඇති බවට සැකයක් අප අතර ඇති වී නැහැ...

ඒ නිසාම මට ඉතා ළඟින් මිතුරන් ඇසුරු කිරීමේ අවස්ථාව හිමි වුණා... මිතුරියන් අඩු, මිතුරන් වැඩි මගේ ජීවන රටාව වෙත කිසිදා ඔහුගේ සැකයක් එල්ල නොවීම මට සහනයක් වුණා... සමහරවිට මට මගේ ජීවිතයේ ලැබුණු විශාලතම ආරක්ෂාව එයයි...විශාලතම විශ්වාසය ද එයයි...

අනෙක් අතින් කිසිම පුද්ගලයෙකුට අනෙකෙකුගේ සියළු මානව සබඳතාවල අවශ්‍යතාව පිරවිය හැකි යයි මා සිතන්නේ නැහැ… විශේෂයෙන්ම මගේ රැකියා ස්ථානය සම්බන්ධ ගැටළු බොහොමයක් ඔහුට අවබෝධ වන්නේ ද නැහැ... ඊට හේතුව ඔහු එහි සන්දර්භය දැන නොසිටීමයි... ඒ නිසා ඒවා සාකච්ඡා කිරීම, ඊට විසඳුම් සෙවීම ඔහුගෙන් බලාපොරොත්තු වීම මම කරන්නේ නැහැ...බොහෝ විට එම කරුණු මා සාකච්ඡා කරන්නේ විසඳුම් සොයන්නේ මගේ මිතුරන් සමගයි...

 ------------------------------------------------------------------------

අනෙක් අතින්  අප දෙදෙනා එකිනෙකාට සමාන දෙදෙනෙක් නෙවෙයි... එකිනෙකා ඉවසන දෙදෙනෙක්... ඉතා සරල උදාහරණයක් ලෙස ඔහු කිසිදා වෙරළ රළ මතට පැමිණෙන්නේ නැහැ... මුහුදු ජලයෙන් තෙමුණ දෙපා මත මුහුදු වැලි තැවරීම ඔහුට ඉවසිය නොහැකි ආපදාවක්... නමුත් මා අදටත් මුහුදු රළ මත දිවයාම ජීවිතය ලෙස සලකනවා... ඔහු මා මුහුදු රළ සමග දිව ගොස් මුහුදු වෙරළෙන් බාගයක් සමග පැමිණීම ඉවසනවා... නමුත්, ඒ මුහුදුරළ තම දෙපා මත නොගැටෙන මානයේ සිටයි...

දෙදෙනෙකුගේ වෙනස්කම් ඉවසා ඒවා සමග සාමදාන වීමට අප උගත්තේ ද අප දෙදෙනාගෙන්මයි...

නමුත් එහි තේරුම අප කිසිදා රණ්ඩු නොවුණ, නොගැටුන බව නෙවෙයි... විවාහක යුවලක් අතර ගැටුම් නැතිනම් ඔවුන් අතර බැඳීමකුත් නැති බව මම වරක් කියවා තිබෙනවා...

එහි තේරුම ගැටුම් විසඳා ගැනීමට අපි ඉගෙනගත් බවයි... අනෙක් වැදගත් ම දෙය දින ගණන් ගැටුම් මතක තබා නොගැනීම අප දෙදෙනාගේම පුරුද්දක් බවයි...

-------------------------------------------------------------

මගේ සහකරු මට දුන් විශ්වාසයේ තවත් විශේෂ ලක්ෂණයක් තියෙනවා... ජීවිතයේ ප්‍රථම වරට සම්පූර්ණ විශ්වාසය යන සංකල්පය මට තේරුම් කර දුන්නේ ඔහුයි...

මට ඕනෑම දෙයක් සම්පූර්ණයෙන් ම ඔහුට තේරුම් කර පැහැදිලි කළ හැකියි...

මම යම් දෙයක් ගැන ඔහුට පැහැදිලි කළ විට, ඔහු මගේ වචන විකෘති කර වෙනත් අර්ථයක් සොයන්නේ නැහැ...

මම කියන්නේ මම ඇත්තටම කළ දෙය බව ඔහු විශ්වාස කරනවා... එම තීරණය වැරදි වී තිබුණත්, එහි ප්‍රතිඵලය නරක වී තිබුණත්, මම ගත් තීරණය ඔහුට තේරුම් ගත නොහැකි වූවත්, ඔහු මගේ අරමුණ පිළිබඳ සැකයක් ගොඩනගන්නේ නැහැ.

මම කියන දෙය විශ්වාස කිරීමට ඔහුට හැකියි.

මන්ද මට වැරදිය හැකියි.

මට ඉක්මන් තීරණයක් ගත හැකියි.

මට වැරදි ලෙස තේරුම් ගත හැකියි.

මගේ තීරණයක ප්‍රතිඵලය බලාපොරොත්තු වූ ආකාරයට නොවිය හැකියි.

එහෙත්, ඒ කිසිවක් නිසා මගේ අවංකභාවය සැකයට ලක් නොවේ.

"මම හිතුවෙ මෙහෙමයි, මේක කළේ ඒ නිසා" ලෙස කිවහැකියි... එතැන් සිට දෙදෙනා එක්ව ප්‍රශ්නයට පිළිතුර සොයනවා මිස ඔහු කිසිදා එය නොකර ඉන්නට තිබූ බව පවසා මට රිදවන්නේ නැහැ....

ඒ අවස්ථාවේදී, ඔහුට මගේ වචන විශ්වාස කළ හැකියි. මට එය විශාල ආරක්ෂාවක්.

මගේ ජීවිතයේ මට මා පිළිබඳව වඩාත්ම ආරක්ෂිතව දැනීමට උපකාර වූයේ මේ විශ්වාසය විය හැකියි.

මම කුඩා කාලයේ සිටම, මගේ සිතුවිලි වෙනස් නිසා, මගේ අවශ්‍යතා වෙනස් නිසා, මට සිදුවන සමාජීය ප්‍රතික්ෂේප වීම් විඳ දරාගෙන හැදුණු නිසා මට මෙය ඉතා වැදගත්...

මට එය විශාල ආරක්ෂාවක්...

 ---------------------------------------------------------------------

ඒ නිසා මට මගේ ජීවිතය ඔහු සමඟ බෙදා ගැනීමට හැකි වූයේ, මගේ ජීවිතය ඔහුට භාර දීමෙන් මගේ ජීවිතය අහිමි වනු ඇතැයි නොසිතා, මගේ ජීවිතය තවදුරටත් මගේ ම වී පවතිනු ඇතැයි දැනගෙන... ඔහු මා වෙනුවෙන් මට වඩා හොඳ තීරණ ගනු ඇතියි සිතමින්...